نجات دهنده خوابه.

بین چه گهی دارم دست و پا می‌زنم؟

دانشگاه و کورس دیجیتال مارکتینگ، هرکدوم چطور؟

دانشگاه‌رو باید برم با استادا صحبت ‌کنم، منت بکشم، اعصاب و انرژی بذارم و شاید دعوا بشم و تو موضع ضعف قرار بگیرم و احساس تحقیر شدن و اشتباه کردن و بیخود بودن و درس نخون بودن کنم. نمی‌دونم. درس خوندن نشانه دانش نیست. من یادگیری‌م خوبه و باهوشم ولی درس‌خون نیستم. نمره بیست نیستم. و انگار قبول نمره بیست نبودن، مساویه با لاابالی شدن برای منی که تا اوایل سال دبیرستانم بدون تلاش ۲۰ بودم. بعد فهمیدم چیزهای مهم‌تر از هوش و یادگیری ان برای درس خوندن مثل دیسیپلین، مثل پشتکار، تکرار و تمرین.

نمی‌دونم تحت چه شرایطی و چه‌طور احساس ارزشمند بودن می‌تونم بکنم.